ແຜ່ນເຫຼັກປະເພດໃດທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການໃນການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນອຸດສາຫະກຳ?

ປະເພດຫຼັກຂອງແຜ່ນເຫຼັກສຳລັບການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນອຸດສາຫະກຳ

ແຜ່ນເຊື່ອມຕໍ່ຮູບຕີ້ວ, ຮູບ L, ແລະ ຮູບ Z: ໜ້າທີ່ດ້ານໂຄງສ້າງ ແລະ ການເພີ່ມປະສິດທິພາບເສັ້ນທາງການຮັບແຮງ

ແຜ່ນຮອງເຂົ້າມຸມ (Gusset brackets) ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໂດຍການແຈກຢາຍແຮງທີ່ເປັນຈຸດເນັ້ນຜ່ານຂໍ້ຕໍ່ດ້ວຍການເສີມຮູບສາມແຈ ເຊິ່ງຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມເຄັ່ງເຄັດທີ່ເກີດຂື້ນໃນບໍລິເວນມຸມທີ່ເປັນບັນຫາ. ແຜ່ນຮອງຮູບ L (L-brackets) ເໝາະສຳລັບການສ້າງມຸມ 90 ອົງສາທີ່ໝັ້ນຄົງເມື່ອຕິດຕັ້ງໂຄງສ້າງກັບແຜ່ນ. ສ່ວນແຜ່ນຮອງຮູບ U-channel ນັ້ນລ້ອມອຸປະກອນຈາກສາມດ້ານ ເຊິ່ງໃຫ້ຄວາມໝັ້ນຄົງຕໍ່ການບິດຕົວ (torsional stability) ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ອຸປະກອນເຄື່ອນໄຫວໄປດ້ານຂ້າງ. ແຜ່ນຮອງຮູບ Z (Z-brackets) ມີການອອກແບບທີ່ຫຼາກຫຼາຍດ້ວຍປີກທີ່ເລື່ອນກັນ (staggered flanges) ເຊິ່ງຊ່ວຍແຍກພະລັງງານສັ່ນສະເທືອນອອກຈາກຊິ້ນສ່ວນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ. ຮູບຮ່າງທີ່ຕ່າງກັນເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດຊ່ວຍປັບປຸງການຖ່າຍໂອນແຮງຜ່ານໂຄງສ້າງ ແລະ ຫຼຸດການເບື່ອງ (deflection) ລົງປະມານ 15 ເຖິງ 30 ເປີເຊັນ ເມື່ອເທີບຽບກັບການໃຊ້ແຕ່ແຜ່ນລຽບເທົ່ານັ້ນ (ASTM E2926-22). ໃນການເລືອກວັດສະດຸ ວິສະວະກອນຈະຕ້ອງເລືອກໃຫ້ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງການນຳໃຊ້. ເຫຼັກກາບອອນທີ່ມີຄວາມແຂງແຮງສູງ ມີຄ່າຄວາມຕ້ານທາງກົດ (yield strength) ລະຫວ່າງ 250 ແລະ 550 MPa ສາມາດຮັບແຮງຄົງທີ່ໃນໄລຍະຍາວໄດ້ດີ. ໃນສະຖານະການທີ່ນ້ຳໜັກມີຄວາມສຳຄັນ ຫຼື ສ່ວນປະກອບອາດຖືກສຳຜັດກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຮຸນແຮງ ອະລູມິເນຽມທີ່ເປັນອະລອຍ (aluminum alloys) ເຊັ່ນ: 6061-T6 ຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ດີກວ່າ ເນື່ອງຈາກມັນຮັກສາຄວາມແຂງແຮງໄດ້ດີ ແລະ ເບົາກວ່າ ພ້ອມທັງມີຄຸນສົມບັດຕ້ານການກັດກິນຢ່າງທຳມະຊາດ. ມາດຕະຖານເຊັ່ນ: ISO 10721 ໄດ້ກຳນົດຄຳແນະນຳສຳລັບຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງມິຕິ (dimensional tolerances) ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຜະລິດສາມາດຜະລິດຜະລິດຕະພັນທີ່ມີຄຸນນະພາບສອດຄ່ອງກັນໃນແຕ່ລະຊຸດ.

ປະສິດທິພາບໃຕ້ໄລຍະເວລາທີ່ມີການຮັບນ້ຳໜັກແບບເຄື່ອນໄຫວ: ການເບື່ອງຕົວ ແລະ ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເສື່ອມສະຫຼາຍທີ່ 5,000–15,000 N

ເມື່ອຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບພາລະທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆກັນ, ປະເພດຂອງຕົວຈັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຕອບສະຫນອງທາງດ້ານໂຄງສ້າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ຕົວຈັບປະເພດກຸສເຊັດ (Gusset brackets) ສາມາດຮັບກັບແຮງທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ເຖິງ 12,000 ນີວຕັນກ່ອນທີ່ຈະເກີດການເปลີ່ນຮູບແບບທາງພລາສຕິກຢ່າງຈິງຈັງທີ່ປະມານ 0.2%, ເນື່ອງຈາກຂໍ້ຕໍ່ທີ່ຖືກເສີມແຂງຊ່ວຍໃນການແຈກຢາຍແລະດູດຊຶມຄວາມຕຶງຕົວໄດ້ດີຂຶ້ນ. ສ່ວນຕົວຈັບປະເພດ L-brackets ມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເກີດຄວາມເຫຼື່ອຍ (fatigue) ດີທີ່ສຸດໃນຂອບເຂດແຮງ 5,000 ແລະ 8,000 ນີວຕັນ. ຕົວຈັບເຫຼົ່ານີ້ຮັກສາຄວາມແຂງແຮງຂອງໂຄງສ້າງໄວ້ໄດ້ເຖິງລ້ານໆວຟົງ ໂດຍທີ່ຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າ ຮັດສີ່ນ (fillet radius) ມີຄວາມຍາວຢ່າງໜ້ອຍ 3 ເທົ່າຂອງຄວາມໜາຂອງວັດສະດຸ. ໃນການຮັບກັບແຮງທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນ (impact loads) ປະມານ 15,000 ນີວຕັນ, ຕົວຈັບປະເພດ U-brackets ຈະເບື່ອງຫຼຸດລົງປະມານ 40% ເມື່ອທຽບກັບຕົວຈັບປະເພດ Z-profiles ເນື່ອງຈາກຜະນັງຂ້າງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນຊ່ວຍຫຼຸດລົງການສັ່ນສະເທືອນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຖີ່ (harmonic vibrations). ອີງຕາມການວິເຄາະອົງປະກອບຈຳກັດ (finite element analysis) ທີ່ຖືກຕີພິມໃນວາລະສານ Journal of Structural Engineering ໃນປີ 2023, ການຈັດຕັ້ງຮູ່ສະກູ້ດໃນໄລຍະທີ່ບໍ່ເກີນ 15% ຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຕົວຈັບຈະຊ່ວຍຫຼຸດລົງຈຸດທີ່ມີຄວາມຕຶງຕົວສູງ (stress hotspots) ປະມານ 22%. ແລະຢ່າລືມເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງອຸນຫະພູມເຊັ່ນກັນ. ເຫຼັກສະຕີນເລສ (stainless steel) ມີຄວາມເດັ່ນເດີ່ນເປັນພິເສດໃນສະພາບການເຫຼົ່ານີ້, ໂດຍທີ່ມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍາວກວ່າເຫຼັກກາບອນທົ່ວໄປປະມານ 3 ເທົ່າ ເມື່ອຖືກສຳຜັດກັບອຸນຫະພູມທີ່ຮຸນແຮງ ຕັ້ງແຕ່ -40 ອົງສາເຊີເລັຽດ ຫາ 85 ອົງສາເຊີເລັຽດ ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການກັດກາຍ (corrosion).

ເກນການຄັດເລືອກວັດຖຸສຳລັບແທັກເມທາລ່ວມທີ່ໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳ

ເຫຼັກ, ເຫຼັກສະຕີນເລດ, ແລະ ອະລູມິເນີ້ມ: ການຄົບຄູນລະຫວ່າງຄວາມແຂງແຮງທີ່ເກີດຈາກການຢືດ, ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການກັດກິນ, ແລະ ຄວາມສະຖຽນຂອງອຸນຫະພູມ

ການເລືອກວັດຖຸແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຂຶ້ນກັບການຊອກຫາຈຸດທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດລະຫວ່າງຄວາມແຂງແຮງຂອງວັດຖຸ (yield strength), ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການກັດກິນ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອອຸນຫະພູມປ່ຽນແປງ—ບໍ່ໄດ້ເປັນການເລືອກເອົາສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດໃນດ້ານດຽວເທົ່ານັ້ນ. ເຫຼັກກາບອນເດືອດເດີ່ນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີເນື່ອງຈາກມັນສາມາດຮັບນ້ຳໜັກຫຼາຍດ້ວຍຄວາມແຂງແຮງຂອງວັດຖຸທີ່ຢູ່ໃນລະດັບປະມານ 250 ຫາ 550 MPa, ເຊິ່ງເໝາະສົມສຳລັບວັດຖຸທີ່ຕ້ອງຮັບນ້ຳໜັກສະຖິຕິທີ່ຫຼາຍ. ແຕ່ຈຸດທີ່ຕ້ອງລະວັງກໍຄື: ເຫຼັກກາບອນເດືອດເດີ່ນເກີດສະລັບງ່າຍ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາມັກຈະຕ້ອງເຄືອບດ້ວຍວັດຖຸປ້ອງກັນເຊັ່ນ: ການຊຸບຮ້ອນດ້ວຍສັງกะສີ (hot dip galvanization) ຫຼື ອີໂປກຊີ ເປັນເຄືອບ (epoxy powder coating) ຖ້າຈະນຳໄປໃຊ້ໃນທີ່ເປີດ ຫຼື ທີ່ທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມຊື້ນ. ເຫຼັກສະແຕນເລດຕ້ານການກັດກິນຢ່າງທຳມະຊາດເນື່ອງຈາກຊັ້ນເຄືອບອັກຊີໄດ໌ຂອງເຄຣີເຊີອັມ (chromium oxide layer) ທີ່ເກີດຂື້ນເທິງໜ້າເນື້ອ, ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປໃນໂຮງງານຜະລິດອາຫານ ແລະ ໂຮງງານຜະລິດຢາ. ແຕ່ຂໍ້ເສຍຂອງມັນກໍຄື: ອັດຕາການຂະຫຍາຍຕົວເມື່ອຮ້ອນ (thermal expansion rate) ຢູ່ທີ່ປະມານ 16 ຫາ 18 ມີโครເມີເຕີຕໍ່ແຕ່ລະເມີເຕີຕໍ່ອຸນຫະພູມ 1 ອົງສາເຊັນຕີເགດ, ດັ່ງນັ້ນວິສະວະກອນຈຶ່ງຕ້ອງວາງແຜນໃຫ້ມີພື້ນທີ່ເພີ່ມເຕີມ ຫຼື ໃຊ້ເຄື່ອງຈັກທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນເພື່ອຕິດຕັ້ງເມື່ອເຮັດວຽກກັບແຫຼ່ງຄວາມຮ້ອນ. ອາລູມິເນີ້ມເລີກ (aluminum alloys) ເຊັ່ນ: 6061-T6 ມີຄວາມແຂງແຮງທີ່ດີເລີດຈົນເຖິງປະມານ 300 MPa ແລະ ພ້ອມທັງຄົງທີ່ດີເມື່ອອຸນຫະພູມປ່ຽນແປງ ແລະ ນຳຄວາມຮ້ອນ ແລະ ຄວາມເປັນໄຟຟ້າໄດ້ໜ້ອຍກວ່າທີ່ເກີດຂື້ນກັບລາຍການເມທອດອື່ນໆ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທາງເລືອກທີ່ດີເລີດສຳລັບການປະກອບເຄື່ອງໄຟຟ້າ ຫຼື ສ່ວນປະກອບທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບເตาອົບ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສ່ວນປະກອບອາລູມິເນີ້ມເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະຕ້ອງຜ່ານການປິ່ນປົວດ້ວຍວິທີການອາໂນໄດສ໌ (anodizing treatment) ເພື່ອເຮັດໃຫ້ໜ້າເນື້ອແຂງແຮງຂື້ນ ແລະ ຕ້ານການສຶກສາ (wear and tear) ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຮຸນແຮງ.

ການທົດສອບພາຍໃຕ້ສະພາບແວດລ້ອມຈະເຮັດໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງວັດສະດຸຢ່າງຊັດເຈນ. ເຫຼັກສະແຕນເລດສາມາດຕ້ານການເກີດຮູ (pitting) ໄດ້ດີເມື່ອຖືກສຳຫຼັບດ້ວຍຝົນເກືອດຕາມມາດຕະຖານ ASTM B117, ໃນຂະນະທີ່ແອລູມິເນຽມຮັກສາຮູບຮ່າງໄວ້ໄດ້ດີເຖິງແມ່ນຈະຜ່ານການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມຢ່າງໄວວ່າງຫຼາຍຄັ້ງ. ເມື່ອງົບປະມານຈຳກັດ ແລະ ນ້ຳໜັກທີ່ຕ້ອງຮັບບໍ່ຫຼາຍເກີນໄປ, ເຫຼັກກາບອນທີ່ຖືກຫຸ້ມດ້ວຍຝຸ່ນ (powder coated) ࡒັກມັກຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ດີທີ່ສຸດໃນດ້ານອັດຕາສ່ວນຂອງຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ລາຄາ. ສຳລັບການຕິດຕັ້ງທີ່ການລົ້ມເຫຼວບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ເລີຍ ໂດຍເປັນພິເສດໃນບ່ອນທີ່ມີການສຳຫຼັບນ້ຳ, ການສຳຫຼັບກັບເຄມີ, ຫຼື ອຸນຫະພູມສູງເກີນໄປ, ການລົງທຶນເພີ່ມເຕີມໃນເຫຼັກສະແຕນເລດມັກຈະຄຸ້ມຄ່າໃນໄລຍະຍາວ ເນື່ອງຈາກມັນມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍາວນານ ແລະ ຕ້ອງການການບໍາຮຸງຮັກສາ້ນ້ອຍລົງ.

ລັກສະນະການອອກແບບທີ່ສຳຄັນທີ່ຮັບປະກັນຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ໃນການຕິດຕັ້ງຢ່າງຖາວອນ

ເຫດຜົນທາງເລຂາຄະນິດສາດ: ຮັດສະໝີຂອງເສັ້ນປະສານ, ການຈັດວາງຮູ, ແລະ ການແຈກຢາຍຂອງອານຸພາບການງອງ

ຮูບຮ່າງ ແລະ ຮູບປະຫຼາກສະຕິກຂອງແທັກເກີ້ນມີບົດບາດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ຄວາມສາມາດໃນການຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງມັນໃນໄລຍະຍາວ. ເມື່ອເວົ້າເຖິງ ຮັດສະໝີຂອງເສັ້ນໂຄ້ງ (fillet radii), ການຕັ້ງເປົ້າໝາຍໃຫ້ຢູ່ທີ່ປະມານ 8 ຫາ 12 ມີລີແມັດຈະເຮັດໃຫ້ດີທີ່ສຸດ ເພາະວ່າສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍກຳຈັດມຸມແຖວທີ່ແຖວແຫຼມອອກໄປ ເຊິ່ງເປັນຈຸດທີ່ຄວາມເຄັ່ນຕຶງມັກຈະສຸມຕົວ. ອີງຕາມການຄົ້ນຄວ້າຫຼ້າສຸດບາງຢ່າງຈາກ ASM International (2023), ການປັບປຸງທີ່ງ່າຍດາຍນີ້ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນການເກີດແຕກເປືອກ (cracks) ແລະ ລົດຕ່ຳການລົ້ມເຫຼວຈາກຄວາມເຄັ່ນຕຶງ (fatigue failures) ໄດ້ປະມານໜຶ່ງໃນສາມ. ສຳລັບຮູທີ່ໃຊ້ຕິດຕັ້ງສະກູ (fastener holes), ມີເຫດຜົນທີ່ດີທີ່ວິສະວະກອນແນະນຳໃຫ້ຈັດວາງຮູເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຫ່າງຈາກເສັ້ນຂອບຢ່າງໜ້ອຍ 2.5 ເທົ່າຂອງຄວາມໜາຂອງວັດສະດຸ, ເພື່ອປ້ອງກັນການຂະຫຍາຍຕົວ ຫຼື ຂີ້ນແຕກຕາມເສັ້ນຂອບ ແລະ ຮັກສາການຈັບເຂົ້າກັນຂອງເກີດ (threads) ໃຫ້ດີ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍເວົ້າເຖິງເວລາທີ່ມີການສັ່ນສະເທືອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຫຼື ການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມ. ນັກອອກແບບທີ່ມີປະສິດທິພາບຍັງຄິດເຖິງທິດທາງທີ່ແຮງຈະເດີນທາງຜ່ານແທັກເກີ້ນອີກດ້ວຍ. ການອອກແບບທີ່ມີການຫຼຸດລົງຂອງຄວາມໜາ (tapered) ຫຼື ມີຄວາມໜາທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມບ່ອນ (varying thickness) ຈະເຂົ້າກັນໄດ້ດີກັບທິດທາງທີ່ແຮງເດີນທາງຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ, ເຮັດໃຫ້ທັງໝົດມີຄວາມແຂງແຮງຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອທຽບກັບນ້ຳໜັກຂອງມັນ ເມື່ອທຽບກັບສ່ວນທີ່ມີຄວາມໜາເທົ່າກັນທົ່ວທັງໝົດ (standard uniform sections). ການສຶກສາສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າວິທີການນີ້ເພີ່ມຄວາມແຂງແຮງໄດ້ປະມານ 27%. ທັງໝົດນີ້ຂອງການພິຈາລະນາທາງດ້ານເລຂາຄະນິດ (geometric considerations) ຈະເຮັດວຽກຮ່ວມກັນເພື່ອຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງແທັກເກີ້ນໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກສຳຜັດກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຮຸນແຮງເຊັ່ນ: ອຸນຫະພູມທີ່ເກີນຄວາມປົກກະຕິ, ການຕີກະທົບຢ່າງທັນທີ, ຫຼື ຄວາມເຄັ່ນຕຶງທາງກົລະກິດທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຂອງການຕິດຕັ້ງ ແລະ ປະສິດທິພາບໃນການປະກອບໃນສະພາບແວດລ້ອມອຸດສາຫະກຳ

ຮູທີ່ມີເກລີ້ວ (UNC/UNF), ການປັບແຕ່ງທີ່ມີຊ່ອງແຕກ, ແລະ ການຈັດຕັ້ງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຄວາມຄາດເຄື່ອນສຳລັບການຕິດຕັ້ງແຖບເຫຼັກທີ່ໃຊ້ບອດ

ວິທີການອອກແບບຂອງສ່ວນທີ່ໃຊ້ເພື່ອປະຕິບັດການເຊື່ອມຕໍ່ ມີຜົນຕໍ່ຄວາມໄວໃນການຕິດຕັ້ງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ໃນໄລຍະເວລາຍາວ. ສ່ວນຫຼາຍຂອງຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໃນອຸດສາຫະກຳຈະເລືອກໃຊ້ເກີດ UNC ເມື່ອຈັດການກັບອຸປະກອນທີ່ເກີດການສັ່ນໄຫວຢ່າງຮຸນແຮງ ເນື່ອງຈາກເກີດເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຕິດຕັ້ງໄດ້ໄວຂຶ້ນປະມານ 30% ເມື່ອທຽບກັບເກີດ UNF ອີງຕາມມາດຕະຖານ ASME ປີ 2022. ເກີດເຫຼົ່ານີ້ຍັງມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການຂຸນຫຼຸນ (loosening) ໄດ້ດີກວ່າອີກດ້ວຍ. ໃນກໍລະນີທີ່ຕ້ອງປັບປຸງລະບົບເກົ່າ ຫຼື ຕັ້ງຄ່າໃຫ້ເຂົ້າກັນກັບຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆ ໃນສະຖານທີ່, ການປັບຄ່າດ້ວຍຊ່ອງເປີດ (slotted adjustments) ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນເຮັດໃຫ້ມີຄວາມຫຼວງເພື່ອການປັບຄ່າໄດ້ປະມານ ±2.5 ມີລີແມັດເທີ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຈาะຮູທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ ຫຼື ໃຊ້ແຜ່ນເຕີມ (shims). ການຄວບຄຸມຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຄ່າຄວາມຫຼວງ (tolerances) ລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນນັ້ນກໍມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຮູບໍ່ສອດຄ່ອງກັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຈຸດທີ່ຮັບຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ ເຊິ່ງອາດຈະເຖີງ 15% ຂ້າງເທິງຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ແທັກເຄີ (bracket) ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັບໄດ້ ສິ່ງນີ້ຈະນຳໄປສູ່ການສຶກຫຼຸດ (wear) ທີ່ໄວຂຶ້ນ ແລະ ອາດເກີດບັນຫາດ້ານຄວາມປອດໄພໃນອະນາຄົດ. ການມາດຕະຖານ (standardizing) ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຂໍ້ຜິດພາດໃນຂະບວນການປະກອບລົງໄປເຖິງເຖິງ 50% ອີງຕາມການສຶກສາຂອງ Ponemon ໃນປີ 2023. ນອກຈາກນີ້ ການອອກແບບທີ່ມາດຕະຖານຍັງເຂົ້າກັນໄດ້ກັບເຄື່ອງມືຕ່າງໆ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນບ່ອນທີ່ມີພື້ນທີ່ຄັບແຄບ ເຊິ່ງການນຳໃຊ້ທ້ອງເຄື່ອງບີບ (torque wrench) ແມ່ນເກືອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ນອກຈາກຄວາມສະດວກສະບາຍແລ້ວ ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ດັ່ງກ່າວນີ້ຍັງຊ່ວຍຮັກສາການດຳເນີນງານໃຫ້ເປັນປົກກະຕິທຸກໆວັນ ແລະ ຮັກສາຄວາມຕຶງທີ່ຖືກຕ້ອງໄວ້ຕະຫຼອດອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງແທັກເຄີ ຫຼື ຊິ້ນສ່ວນໃດໆທີ່ກຳລັງຖືກນຳໃຊ້.

ພາກ FAQ

ປະເພດຫຼັກຂອງແທ່ນເຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳມີຫຍັງບ້າງ?

ປະເພດຫຼັກຂອງແທ່ນເຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳປະກອບດ້ວຍແທ່ນປ້ອມ (Gusset), ແທ່ນຮູບຕົວອັກສອນ L, U, ແລະ Z. ແຕ່ລະປະເພດມີໜ້າທີ່ຕ່າງກັນ ແລະ ມີຄວາມສາມາດໃນການຈັດສົ່ງແຮງທີ່ຮັບໄດ້ຕ່າງກັນ.

ແທ່ນປ້ອມ (Gusset) ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງໃດເມື່ອຢູ່ພາຍໃຕ້ແຮງທີ່ປ່ຽນແປງ?

ແທ່ນປ້ອມ (Gusset) ສາມາດຮັບແຮງທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ເຖິງ 12,000 ນີວຕັນ ເນື່ອງຈາກຂໍ້ຕໍ່ທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງມັນ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃນການຈັດສົ່ງ ແລະ ດູດຊຶມຄວາມເຄັ່ງຕຶງໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ.

ວັດສະດຸໃດທີ່ເໝາະສົມສຳລັບການຜະລິດແທ່ນເຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳ?

ວັດສະດຸທີ່ນິຍົມໃຊ້ປະກອບດ້ວຍເຫຼັກກາບອນ, ເຫຼັກສະແຕນເລດ, ແລະ ອາລູມີເນີ້ມທີ່ເປັນສະເລັກ (alloys) ເຊັ່ນ: 6061-T6, ໂດຍແຕ່ລະປະເພດມີຂໍ້ດີທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນດ້ານຄວາມແຂງແຮງທີ່ເກີດຈາກການເຄື່ອນທີ່ (yield strength), ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການກັດກິນ, ແລະ ຄວາມສະຖຽນທາງອຸນຫະພູມ.

ເປັນຫຍັງການເລືອກວັດສະດຸຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນການອອກແບບແທ່ນເຫຼັກ?

ການເລືອກວັດສະດຸເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງເພື່ອຮັກສາດຸນດີລະຫວ່າງຄວາມແຂງແຮງທີ່ເກີດຈາກການເຄື່ອນທີ່ (yield strength), ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການກັດກິນ, ແລະ ການຕອບສະໜອງຕໍ່ການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມ ເພື່ອຮັບປະກັນການປະຕິບັດງານທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ອາຍຸການໃຊ້ງານທີ່ຍາວນານໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເປັນເອກະລັກ.

ປັດໄຈການອອກແບບມີຜົນຕໍ່ອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງແທັກເລີສະເຕນຢ່າງໃດ?

ປັດໄຈການອອກແບບເຊັ່ນ: ຮູບຮ່າງຂອງມຸມກົງ (fillet radii), ການຈັດວາງຮູ, ແລະ ຄວາມຫນາທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ ສາມາດມີຜົນກະທົບຢ່າງມີນັກຕໍ່ການແຈກຢາຍຄວາມເຄັ່ງຕຶງ, ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເກີດຄວາມເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆ (fatigue resistance), ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງໂດຍລວມຂອງແທັກເລີສະເຕນ.